ΕΚΔΡΟΜΗ ΣΤΑ ΑΝΩ ΔΟΛΙΑΝΑ ΑΡΚΑΔΙΑΣ (1η ΝΟΕ. 2025)

Την 1η Νοεμβρίου 2025 το Λαϊκό μας Πανεπιστήμιο πραγματοποίησε την πρώτη του πολιτιστική εκδήλωση για το τρέχον ακαδημαϊκό έτος, με ημερήσια εκδρομή στα Άνω Δολιανά Κυνουρίας, του νομού Αρκαδίας, ημέρα γιορτής του κάστανου. Είχαμε τη χαρά και την τιμή να μας συνοδεύσει ο πολύ αγαπητός μας καθηγητής, φιλόλογος, ιστορικός και συγγραφέας, κ. Λευτέρης Παπακώστας.

Αν και η ημέρα ήταν συννεφιασμένη, με ένα ψιλόβροχο κατά διαστήματα και δεν μπορούσαμε να φθάσουμε μέσα στο χωριό, λόγω της ατελείωτης σειράς οχημάτων και της στενωπού του δρόμου, η ομάδα μας χωρίς ενδοιασμό, διαφωνία ή δυσφορία ξεκίνησε πεζή για το χωριό. Ένα χωριό σκαρφαλωμένο σε μια πλαγιά του Πάρνωνα, σε υψόμετρο 1000 μέτρων. Πλήθος κόσμου πήγαινε και ερχόταν, απίστευτα πολύς για το μέγεθος ενός τέτοιου οικισμού.

Αρχίσαμε να βαδίζουμε κατά ομάδες προς το χωριό, μέσα σε ένα τοπίο που θύμιζε πλάνα  από ταινίες του Αγγελόπουλου: Τοπίο φθινοπωρινό, ουρανός συννεφιασμένος και κιτρινισμένα  φύλλα να είναι πεσμένα πάνω στον υγρό δρόμο. Άνθρωποι ανεβοκατέβαιναν με ανοιγμένες ομπρέλες πολύχρωμες, δίνοντας την εντύπωση μιας χρωματικής παλέτας.

Φτάνοντας μέσα στον οικισμό με μεγάλη δυσκολία προχωρούσαμε, λόγω του πλήθους κόσμου που είχε έρθει για τη γιορτή. Σε πάγκους δεξιά και αριστερά στο κεντρικό καλντερίμι οι ντόπιοι πωλούσαν κάστανα και καρύδια κυρίως, αλλά και διάφορα εδέσματα με βάση το κάστανο, το τοπικό προϊόν της περιοχής, ενώ πολυάριθμες ουρές ανθρώπων περίμεναν υπομονετικά να γευτούν τα προσφερόμενα από την κοινότητα φασολάδα, τσίπουρο και καστανόγλυκα.

Η δύσκολη μετακίνηση όμως εμάς δε μας πτόησε. Καταφέραμε να επισκεφτούμε το σπίτι στο οποίο οχυρώθηκε ο Νικηταράς, ο επονομαζόμενος στη συνέχεια και  ‘’Τουρκοφάγος’’, αφού με λίγες εκατοντάδες άντρες κατάφερε να αποκρούσει γενναία χιλιάδες Τούρκων στις 18 Μαΐου 1821 στην ηρωϊκή Μάχη των Δολιανών. Στην απέναντι κορυφογραμμή, μέσα στην καταπράσινη βλάστηση του ορεινού ανάγλυφου, ξεφύτρωνε το γραφικό εκκλησάκι του Αϊ Γιάννη, όπου δυό μέρες πριν τη μάχη είχε στρατοπεδεύσει ο Νικηταράς με μερικά παλικάρια του. Κάποιοι από την ομάδα μας κατάφεραν να φθάσουν και στο Εθνικό και Ιστορικό Μουσείο παρά τη μεγάλη ανηφοριά για την επιστροφή. Στο κέντρο του χωριού και σε ψηλότερο σημείο δέσποζε ο επιβλητικός ναός της Παναγίας. Από εκεί θαυμάζει κανείς την υπέροχη θέα στα γύρω Αρκαδικά βουνά και στο οροπέδιο της Τρίπολης.

Αφού απολαύσαμε  αυτή την ομορφιά του φθινοπωρινού ορεινού τοπίου, επιστρέψαμε πάλι πεζοπορώντας στο πούλμαν. Κατά την επιστροφή μια άλλη ταλαιπωρία, μικρή βέβαια για εμάς, μας περίμενε. Με δυσκολία εκινείτο το πούλμαν, γιατί ο δρόμος είχε στενέψει, από το πλήθος σταθμευμένων οχημάτων. Ποιός μας έπιανε όμως εμάς. Πολλοί κατεβήκαμε για να περπατήσουμε  κανένα χιλιόμετρο μέχρι να απεγκλωβιστεί το πούλμαν μας, ενώ ο καιρός άρχισε να ξανοίγει και ένας λαμπρός ήλιος φάνηκε στον ουρανό.

Μετά από αυτά τα απρόοπτα αποζημιωθήκαμε  με ένα εξαιρετικό φαγητό στην ταβέρνα ‘’Δραγούνι’’, αλλά και με τη ζεστασιά της συντροφιάς μας. Συμφάγαμε κατά ομάδες σε κοινό τραπέζι, συζητήσαμε, ανταλλάξαμε απόψεις και γνώσεις, ευφρανθήκαμε και ήρθαμε πιο κοντά. Η μέρα μας ολοκληρώθηκε με μια στάση στην Τρίπολη, στην πλατεία Άρεως με το μεγάλο άγαλμα του ήρωα της ελληνικής επανάστασης Θ. Κολοκοτρώνη και ένα ωραίο καφέ στα μαγαζιά της πλατείας.

Κατόπιν πήραμε το δρόμο της επιστροφής. Φύγαμε γεμάτοι με την εμπειρία μιας περιπέτειας στο βουνό, με τις πανέμορφες  φθινοπωρινές εικόνες ενός ορεινού τοπίου, αλλά και με συναισθήματα που σου δημιουργούν οι σχέσεις των ανθρώπων, όταν αυτοί έρχονται πιο κοντά και γνωρίζονται καλύτερα.

Το ιστορικό μας Πανεπιστήμιο με την πρώτη για φέτος πολιτιστική εκδήλωση πέτυχε να μας ενώσει για ακόμα μια φορά και να μας φέρει πιο κοντά στην ιστορία ενός τόπου. Είμαστε σίγουροι ότι θα ακολουθήσουν και πολλές άλλες επιλεγμένες εκπαιδευτικές, μορφωτικές, αλλά και ψυχαγωγικές εκδηλώσεις μέχρι τη λήξη και του φετινού έτους.

Μ.Ρ.