Το Σάββατο 10 Μαΐου 2025 η Χορωδία του Πανεπιστημίου μας πραγματοποίησε την καθιερωμένη ετήσια εκδρομή της στο διάσημο κοσμικό στέκι της Πελοποννήσου, όπως χαρακτηρίζεται το Πόρτο Χέλι. Βέβαια εμείς δεν είδαμε τίποτα από κοσμικότητες, από πολυτέλειες, από καλόγουστες βίλες, μόνο λίγα δεμένα σκάφη. Ίσως ήταν αρκετά νωρίς για την επέλαση των τουριστών που καταφθάνουν εκεί από όλο τον κόσμο για ξένοιαστες καλοκαιρινές απολαύσεις.

Εμείς χαρήκαμε και απολαύσαμε με χαλαρούς ρυθμούς έναν ανοιξιάτικο ευχάριστο περίπατο σε μια πανέμορφη τοποθεσία. Κάναμε τη βόλτα μας στο γραφικό φυσικό λιμανάκι και αγναντέψαμε τη θάλασσα από το πεζούλι της εκκλησίας της Ευαγγελίστριας που δεσπόζει στη μια πλευρά του λιμανιού. Στην ακριβώς άλλη πλευρά του απολαύσαμε το μεσημεριανό φαγητό μας, το οποίο κλείσαμε τραγουδώντας ομαδικά με συνοδεία κιθάρας, που το εκλεκτό μέλος της χορωδίας μας, η κ. Μαργαρίτα Λούζη, είχε μεριμνήσει να φέρει μαζί της από την Αθήνα.

Θα αναφέρουμε δύο ακόμα αξιόλογα μέρη, στα οποία κάναμε στάσεις κατά τη μετάβαση και την επιστροφή μας.

Σε λιγότερο από δύο ώρες από την Αγ. Παρασκευή και στον εθνικό δρόμο που ενώνει την Κόρινθο με την Επίδαυρο, βρίσκεται η Ι. Μ. Αγνούντος Νέας Επιδαύρου. Εκεί κάναμε την πρώτη μας στάση. Η ιερά αυτή μονή είναι ένα από τα αρχαιότερα μοναστήρια της Αργολίδας, χτισμένη τον 11^ο αι. μέσα σε μια κατάφυτη έκταση. Το όνομά της, λένε, προέρχεται από το ρήμα αγναντεύω, επειδή από το υπερυψωμένο σημείο που βρίσκεται, μπορεί κανείς να αγναντέψει όλη τη γύρω περιοχή. Μέσα στο ναό υπάρχουν εντυπωσιακές βυζαντινές αγιογραφίες και ένα εξαιρετικό ξυλόγλυπτο τέμπλο, που οι γερόντισσες δεν μας επέτρεψαν να φωτογραφήσουμε, επειδή τα φλας προξενούν ζημιά και η αποκατάστασή του απαίτησε πολλά χρήματα για να γίνει, μας είπαν. Εκείνο που προξενεί το μεγαλύτερο δέος στο Καθολικό της μονής, είναι ο πανύψηλος τρούλος του, που όταν κοιτάζεις προς τα πάνω νομίζεις ότι ατενίζεις τον ουρανό. Το Καθολικό περιβάλλεται από ένα εσωτερικό προαύλιο, που για να φθάσεις περνάς πρώτα μια θολωτή πέτρινη στοά.

Γύρω-γύρω υπάρχουν διώροφα οικήματα με την πέτρα και το ξύλο να κυριαρχούν παντού. Την ομορφιά αυτής της μεγαλόπρεπης μονής συμπλήρωναν πολλά και διάφορα πολύχρωμα λουλούδια, που αυτή την εποχή ήταν ολάνθιστα. Όλες οι εικόνες ήταν χάρμα οφθαλμών και ψυχικής ανάτασης μαζί. Ο ναός είναι αφιερωμένος στην Κοίμηση της Θεοτόκου και γιορτάζει στις 15 Αυγούστου. Ένας παραγωγός έξω από την ιερά μονή πουλούσε φρέσκα φρούτα της εποχής και κάποιες φίλες έσπευσαν να αγοράσουν.

Η δεύτερη στάση μας έγινε απογευματινή ώρα στην Αρχαία Επίδαυρο κατά την επιστροφή μας. Ήταν η ώρα του παγωτού. Σχεδόν πενήντα άτομα στηθήκαμε σε μια ουρά, για να πάρουμε παγωτό σε κυπελάκι στο χέρι και να το απολαύσουμε περπατώντας στο γραφικό λιμανάκι στις ακτές του Σαρωνικού κόλπου ή καθιστοί σε κάποιο παγκάκι. Κάποτε ο τόπος αυτός ήταν ο σημαντικότερος αρχαίος τόπος λατρείας του θεού Ασκληπιού. Σήμερα ανήκει στην παγκόσμια πολιτιστική κληρονομιά της Ουνέσκο.

Ήταν μια ωραία χαλαρή εκδρομή γεμάτη με όμορφες εικόνες και ζεστή φιλική συντροφιά.

 

Φ.Δ.