Στις 10-5-2026, ημέρα της γιορτής της μητέρας, το Λαϊκό  Πανεπιστήμιο της Αγ. Παρασκευής Αττικής  πραγματοποίησε ημερήσια εκδρομή στη λίμνη των Μουσών, η οποία βρίσκεται στην ευρύτερη περιοχή της ομώνυμης κοιλάδας, στους πρόποδες της οροσειράς του Ελικώνα, στο νομό Βοιωτίας. Εκεί, κατά τη μυθολογία, κατοικούσαν και λατρεύονταν οι εννέα μούσες, αρχαίες ελληνικές θεότητες, που προστάτευαν τα γράμματα, τις τέχνες και τις επιστήμες.

Φθάνοντας έξω από το χωριό Άσκρη, το παλαιότερο της Βοιωτίας, κατευθυνθήκαμε από εκεί στην τεχνητή λίμνη της κοιλάδας. Το παραπάνω χωριό υπήρξε η πατρίδα του Ησίοδου, του δεύτερου σπουδαιότερου ποιητή και ραψωδού μετά τον Όμηρο. Ο μύθος λέει ότι ο ίδιος επισκεπτόταν συχνά το βουνό του Ελικώνα και ότι οι Μούσες του έδωσαν το χάρισμα της ποίησης.

Η πρώτη μας επίσκεψη ήταν η τεχνητή λίμνη των Μουσών, ένας χώρος 400 στρεμμάτων, πλαισιωμένος από πλατάνια και λεύκες, που απλώνονταν σε αρκετή έκταση γύρω από τη λίμνη με το ξύλινο γεφυράκι. Το όλο σκηνικό συμπληρώνουν  τα άλογα ιππασίας, ζώα φιλικά, καλοδεχούμενα τα ανθρώπινα χάδια.

Στο βάθος, γύρω από την περιοχή, στέκει αγέρωχη η οροσειρά του Ελικώνα, χαμηλού σχετικά  ύψους και φιλικού στην πρόσβαση, σε πολλά σημεία. Θλιβερή παραφωνία στο φυσικό τοπίο είναι  οι ανεμογεννήτριες, καρφωμένες, λες, μέσα στο πέτρινο κορμί του βουνού, που, πληγωμένο από τα αιολικά τρυπήματα, υπομένει αδιαμαρτύρητα τις θηριωδίες των ανθρώπων. Τα τραγούδια του  Ησίοδου δεν κατάφεραν δυστυχώς να κρατήσουν τα μεταλλικά αυτά κατασκευάσματα μακριά από την κοιλάδα των Μουσών και το βουνό τους, έναν τόπο ιερό και ιστορικό.

Ο ευρύτερος αρχαιολογικός χώρος της κοιλάδας και το αρχαίο θέατρο, βρισκόμενα σε διαδικασία αρχαιολογικής έρευνας, δεν ήταν προσβάσιμα σε εμάς.

Μετά τη λίμνη των Μουσών επισκεφθήκαμε το μοναστήρι του Αγ. Γεωργίου, στο χωριό Μαυρομμάτι, ανάμεσα στη Θήβα και τη Λειβαδιά. Δυτικά του χωριού, στην απαράμιλλης φυσικής ομορφιάς τοποθεσία  Κεφαλάρι βρίσκεται σήμερα το ιστορικό μοναστήρι του Τροπαιοφόρου Αγ. Γεωργίου. Είναι μοναστήρι ανδρικό, σε υψόμετρο 300 μέτρων και θεωρείται ένα σημαντικό προσκύνημα, όπως αποδεικνύουν τα αρκετά και πολύτιμα αφιερώματα. Κατά την εξιστόρηση από τον ηγούμενο μάθαμε ότι η μονή έχει υποστεί πολλές ανοικοδομήσεις, λόγω του σεισμογενούς χαρακτήρα της περιοχής. Το καθολικό βρισκόταν στη θέση παλαιότερου ναού, οι δε αρχαιολόγοι θεωρούν ότι στην ίδια θέση υπήρχε βυζαντινός ναός του Αγίου. Το καθολικό με τη σημερινή του μορφή ανοικοδομήθηκε εκ νέου και εγκαινιάστηκε το 2013. Υπέροχοι ήταν οι κήποι του μοναστηριού με τα πολύχρωμα λουλούδια και με τα ιδιαίτερα φυτά, τοποθετημένα το κάθε ένα στην κατάλληλη θέση, μελετημένα, λες, από ειδικευμένο αρχιτέκτονα κήπου.

Επόμενη επίσκεψή μας ήταν οι καταρράκτες της Πέτρας, ένα χωριό ιστορικό, που μαρτυρείται από τα βυζαντινά χρόνια (10ος αι. μ.Χ.), εκεί όπου έγινε η μάχη της Πέτρας, η τελευταία της ελληνικής επανάστασης του 1821. 

Το τοπίο είναι μαγευτικό, με πλούσια βλάστηση και τρεχούμενα νερά, κατάφυτο από πλατάνια και πλούσια σκιά, ιδανικό για εξορμήσεις φυσιολατρών και πεζοπόρων. Οι καταρράκτες της Πέτρας ξεπερνούν σε ύψος τα 25 μέτρα και ξεχωρίζουν για την κάθετη πτώση  τους. Το νερό πέφτει με ορμή από τους βράχους σε δύο χαμηλότερα επίπεδα, σχηματίζοντας μια φυσική λιμνούλα, δίνοντας  την εντύπωση ότι “σπάζει” σε τρία μέρη. Ο  υδάτινος ήχος του νερού  εξισορροπείται από τη γαλήνη του φυσικού τοπίου, ενός τοπίου παραδεισένιου.

Η εκδρομή μας συνεχίστηκε με φαγητό στην ταβέρνα του “Μπάρμπα  Γιάννη”, στη Θήβα, μέσα στο άλσος του Μοσχοποδίου και με μια μικρή περιήγηση μέσα στο άλσος. Εδώ υπάρχει και ένα θέατρο για καλοκαιρινές θεατρικές  παραστάσεις και συναυλίες. 

Το απόγευμα πήραμε τον δρόμο της επιστροφής με μια στάση-επίσκεψη στην εκκλησία του Αγ. Λουκά του Ευαγγελιστή στη Θήβα, ένα από τα σημαντικότερα προσκυνήματα. Ο ναός χτίστηκε στη θέση παλαιού νεκροταφείου, όπως μάθαμε από την ξενάγηση. Σύμφωνα με την παράδοση ο ευαγγελιστής Λουκάς έζησε στη Θήβα, όπου δίδαξε και θανατώθηκε. Στο εσωτερικό του ναού υπάρχει αυθεντική ρωμαϊκή λάρνακα, μέσα στην οποία τοποθετήθηκε το λείψανο του αγίου από τους πρωτοχριστιανούς. Στα μέσα του 4ου αι.μ.χ τα λείψανα μεταφέρθηκαν από τον βυζαντινό αυτοκράτορα (Κωνστάντιο ) στην Κωνσταντινούπολη. Σήμερα το μεγαλύτερο μέρος τους βρίσκεται στην Πάδοβα, ενώ το 2000 μ.χ ένα τμήμα τους επιστράφηκε στη λάρνακα της Θήβας.

Το βραδάκι γυρίσαμε στο “κλεινόν άστυ”  μετά από μια ημερήσια χαλάρωση, μέσα στο μαγιάτικο  φυσικό τοπίο της Βοιωτίας.

Μ.Ρ.